By on 23 Haziran 2018

Metal kola dokunduğumda kapı kendiliğinden açıldı. İrkildim.

Elimde anahtar, ister istemez geriledim. İlk defa görüyormuşum yabancılığıyla evimin karanlık koridoruna bakıyorum. Apartman otomatı tık dedi, söndü. Ne yapacağımı bilemedim. Döndüm, düğmeye bastım. Ardımda küçülen helezon boşluk aydınlandı.

Bittiği yerde durduğum bu merdivenleri yüzlerce kez tırmandığım halde, ne ara buraya vardığımı hatırlayamıyorum. Kapımın önünde şu tuhaf halim. Hayret, arası kayıp. Onca yol nereye kaybolur?

Kapıyı kilitlemeyi unutmuşum. Dışarıdan çekince kendiliğinden kilitlenmiyor. Eski kapılardan.

Bu aralar iyi değilim. Ya ütüyü prizde unutuyorum, ya ocakta bir şey, ya da başka kopukluklar. Bu kaçıncı?

(Devamı Yeni e Kültür Dergisi 6. sayıda)

TAGS
RELATED POSTS